|
|
Polonez
..powrót
Polonez o dostojnym trójmiarowym
rytmie, u ludu występował pod nazwą chodzonego. Związany był
zazwyczaj
z uroczystym obrzędem weselnym. Nazywany był także tańcem wielkim,
pieszym, wolnym, polskim, aż wreszcie od francuskiego „polonaise”
nazwano go polonezem. Tańczyli go najpierw sami mężczyźni. Później
przystępowały do niego również kobiety, ale tańczyły w osobnych
parach. Gdy zaczęli tańczyć poloneza mężczyźni z kobietami, stawali
obok niewiast, podawali prawą albo też lewą dłoń. A że nie godziło
się dotykać ręki damy nie osłoniętą dłonią, każdy
z mężczyzn układał
na swej ręce zdjętą z głowy czapkę, jako że rękawiczek nie noszono.
Poloneza zaczynała zawsze
– jak piszą dawniejsi autorzy – para
najdostojniejsza, osoba najpoważniejsza, a dopiero za nią podążały
następne pary, często według starszeństwa. Jest ten taniec
uroczystym, pełnym godności pochodem.
Krok poloneza, złożony z trzech kroków w rytmie ćwierćnut
przypadających na każdy takt, różni się całkowicie od codziennego
sposobu chodzenia. Przed postawieniem pierwszego kroku następuje
naturalne, nieznaczne ugięcie
w kolanie nogi. Ten krótki moment zapoczątkowuje płynne wysunięcie
wolnej nogi do postawienia nią.
Polonez, obok Kujawiaka, Oberka, Krakowiaka i Mazura należy do
cennego dziedzictwa kultury jakim niewątpliwie są wspomniane tańce
narodowe.
Opracowanie: Artur Kotwas
Bibliografia:
1. Dąbrowska G., W kręgu polskich tańców ludowych, Wyd. Ludowa
Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1979 r.
2. Dąbrowska G., Taniec w polskiej tradycji, Wyd. Muza, Warszawa
2006 r.
..powrót
|
|
